Opgroeien

Oud en n…ooit meer hetzelfde

Zonder nieuw zou er geen oud zijn, en andersom. Men denkt graag in toen en nu, gisteren en morgen, vorig en komend jaar. We kijken vaak weemoedig of juist verbitterd terug op wat achter ons ligt en we kunnen vol verwachting uitzien naar wat er voor ons in het verschiet ligt. Ieder jaar vieren we feest omdat we het afgelopen jaar hebben overleefd en omdat ons na de jaarwisseling nieuwe avonturen staan te wachten. In feite gaat het leven alsmaar door en zijn de jaartelling en het nieuwjaarsfeest ooit verzonnen, maar het is natuurlijk leuker om ieder jaar met elkaar een feestje te kunnen vieren. En misschien laat het ons zelfs even stilstaan bij de personen en dingen waar we dankbaar voor mogen zijn.

Oudejaarstradities

Er was een tijd dat ik op oudejaarsavond op kroegentocht ging, dat ik met wildvreemden proostte alsof ik ze al jaren kende en dat ik om middernacht tussen een groot publiek op het stadsplein ademloos toekeek bij het vuurwerkschouwspel. Wanneer je al een aardige serie jaarwisselingen hebt meegemaakt, beginnen ze steeds meer op elkaar te lijken: cabaret op tv en feestelijke hapjes op tafel, op zoek naar een aftelprogramma, na klokslag twaalf uur gelukwensen uitdelen aan dierbaren en vuurwerk afsteken of op veilige afstand aanschouwen hoe het afgestoken wordt. Gevolgd door een bitterzoet begin van een nieuw jaar, de stilte na de feestdagstorm waarbij alles weer normaal is, behalve dat je graag een paar feestdagkilootjes lichter zou willen zijn en je wel eens klaar bent met die donkere dagen.

Een volgend hoofdstuk

Hoewel oud en nieuw in onze jonge jaren zo vrij en zorgeloos was en het op latere leeftijd nog altijd gezellig is om de avond uit te zitten met vrienden en/of familie, wordt oud en nieuw pas echt bijzonder als je een belangrijk hoofdstuk van je leven afsluit en er een nieuw hoofdstuk voor in de plaats komt. Er is bijna geen groter contrast denkbaar tussen oud en nieuw dan wanneer je verwacht moeder te worden in het naderende jaar. Terugkijkend is het nog altijd een vreemde gewaarwording. Ik sta er nog versteld van dat ik dit jaar, in 2019, een kind op de wereld heb gezet. En ook nog eens eentje die, al zeg ik het zelf, best goed is gelukt.

In vijf dagen de wereld rond

Vorig jaar verliet mijn vriend mij de dag na kerst, terwijl ik hoogzwanger was. Voor maar liefst vijf dagen. Hij vertrok naar Cambodja, waar de trouwceremonie van zijn broer, die daar woonachtig is, zou plaatsvinden. Omdat ik vliegen en een verre reis niet zag zitten in mijn toestand bleef ik ondanks de bijzondere, traditionele trouwerij thuis. Er zouden risico’s aan verbonden zijn voor ons ongeboren kind en ik was die niet bereid te nemen. In een periode van slechts vijf dagen is mijn vriend de wereld rond geweest, zodat hij zich na de ceremonie weer spoedig aan mijn zijde kon voegen. Op oudejaarsdag mocht ik hem omhelzen op Schiphol en slaakte ik stiekem een zucht van opluchting, omdat ik het avontuur van ouder worden samen met hem wilde beleven. Die avond bracht hij, half slapend op de bank, warmpjes door met mij en twee luid spinnende poezen. Meer dan dit had ik me niet kunnen wensen.

Van tweetjes naar drietjes

Er volgde een afscheid van een tijdperk waarin we nog met zijn tweetjes waren. Hoewel we ons moeilijk konden voorstellen hoe onze situatie er een jaar later zou uitzien, wisten we natuurlijk dondersgoed dat ons leven op zijn kop gezet zou worden. Joanna werd verwacht in februari, waarna ongetwijfeld niets meer hetzelfde zou zijn.

Ik probeerde me voor te stellen hoe surreëel het moment moest zijn waarop ze voor het eerst op mijn buik zou worden gelegd. En ik dacht aan het moment dat we vol ongeloof en vertedering zouden toekijken hoe ze haar eerste (halve) woordje zou uitspreken. De mijlpaal van de eerste tandjes. Het kruipen en misschien wel de grote overgang naar de eerste stapjes. Het hele proces van een net ter wereld gekomen hulpeloos wezentje naar een zelfstandig voortbewegend gevaarte, en dat het allemaal in één jaar te gebeuren stond.

Mijlpalen en geluksmomenten

Er kwamen nog veel meer indrukwekkende mijlpalen dan verwacht: het moment dat ze haar hoofdje omhoog kon houden, dat het haar lukte om zich om te draaien, de momenten waarop ze ons imiteerde, wanneer duidelijk werd dat haar blauwe ogen transformeerden in bruine, het proces waarin haar geboortehaartjes plaatsmaakten voor een echt pruikje en de eerste keer dat ze terugzwaaide.

Er welden stilletjes tranen van geluk in me op bij die momenten. Die veel meer voorkwamen dan weemoedige gedachten aan het verleden en aan hoe gemakkelijk ons leven toen nog was. Ik creëerde liever herinneringen met onze dochter dan dat ik de tijd met z’n tweeën en de verloren vrijheden miste (en bovendien omdat ik daar de energie niet voor had: het enige voordeel van gebroken nachten!). Toegegeven: het was zwaar. Met name het eerste half jaar bestond uit hard werken en weinig slapen. Maar ik had alle momenten van haar eerste levensfase voor geen goud willen missen.

Halverwege december dit jaar heb ik toegekeken hoe Joanna vol verwondering het kerstpakket van mijn ouders mee hielp uitpakken (lees: uit elkaar scheurde). Ik keek naar haar en dacht aan alles wat haar bijzonder maakt. Er kwam een raar besef dat we plotseling alweer zoveel maanden verder zijn, dat ik de moeder ben van dit meisje en dat ze nog iedere dag iedereen weet te verblijden door haar aanwezigheid. Er is niets mee te vergelijken.

Hoewel het ouderschap niet altijd gemakkelijk is, heeft het ons leven meer verrijkt dan in woorden uit te drukken valt. Dit jaar voelde zo nieuw als het maar kan zijn. Ik kan in volle overtuiging zeggen dat ik uitkijk naar alle volgende stappen en wat allemaal nog meer komen moge: op naar 2020!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *