Het eerste jaar van je kindje

Een mamahuishouden

Mijn vriend en ik wonen in een huis met een grote tuin dat van top tot teen eigenhandig wordt verbouwd. De verbouwing vordert gestaag, maar het zal nog minimaal tien jaren duren voordat het klusdoel bereikt is. Het valt soms niet mee om met honderd dingen tegelijk bezig te zijn: mijn vriend en ik hebben beiden een parttime baan waar multitasken ook een groot deel van uitmaakt. Daarnaast worden er een aantal dagen per week voor de verbouwing gereserveerd. Begin dit jaar kwam er de zorg voor Joanna bij. Juist omdat het einde van de verbouwing nog lang niet in zicht was en ik niet eeuwig jong zou blijven, hebben we onze kinderwens niet uitgesteld. Gelukkig hebben we in ons tegenwoordige leven een min of meer acceptabel wekelijks ritme weten te vinden. Met dank aan de opa’s en oma’s die een paar keer per week met alle liefde willen oppassen. Toch heb ik vaak het gevoel dat ik niet aan alle dingen toe kom waar ik aan toe zou willen komen. Waaraan ik telkens word herinnerd wanneer ik weer een plukje kattenharen, naar beneden gedwarrelde plantenblaadjes of een laagje stof op de vensterbanken vind.

Vroeger tijden

Bij de vorige generaties vrouwen was het heel normaal dat deze naar de huishoudschool gingen om te leren hoe ze een goede huisvrouw moesten zijn. Ze werden geacht het huis op orde te houden en de zorg op de kinderen op zich te nemen, terwijl hun wederhelften brood op de plank brachten. Ik kan me nog herinneren hoe verbaasd ik was toen ik hoorde dat mijn opa niet wist hoe hij moest stofzuigen. Dat maakte hem niet lui, hij had het gewoon nooit geprobeerd: het was niet zijn taak en zijn verantwoordelijkheid. Een kwestie van een andere tijd en cultuur dus.

Voltijd huisvrouw

Vrouwen wisten goed hoe ze een huishouden draaiende moesten houden. Hoe ze moesten borduren en breien en hoe ze gescheurde broeken dicht moesten naaien. Zij waren degenen die  boodschappen deden en maakten iedere dag de maaltijdkeuzes die ze vervolgens op tafel serveerden. Het was een rolverdeling die maatschappelijk geaccepteerd was en die als wenselijk werd gezien. Huizen hoorden spik en span te zijn, doordat vrouwen werden geacht al hun tijd aan het huishouden te besteden. Trouwde je en kreeg je kinderen, dan kon je ervan uitgaan dat je vanaf dat moment grotendeels als huismus door het leven ging om het huis op orde te kunnen houden.

Supermultitasken

Tegenwoordig hoeven persoonlijke voorkeuren niet te wijken wanneer je aan kinderen begint. Een ingrijpende verbouwing, een ambitieuze carrière of een uit de hand gelopen hobby hoeven niet per se aan de kant geschoven te worden wanneer er nieuw leven bij in huis komt. Het gevolg daarvan is dat we noodgedwongen iedere dag supermultitasken en dat taken waar geen leven of dood vanaf hangen, zoals de vaat, best even kunnen blijven liggen.

Versoepeld huishouden

Midden in deze verbouwing ben ik het gewend dat er nu en dan gruis op de vloer ligt wanneer ik thuiskom van het werk. Misschien heeft dat mijn visie op het huishouden enigszins versoepeld, in de gedachte dat het hier nooit lang schoon blijft. In een oud huis dat aan verbouwing toe is, geeft het bovendien weinig voldoening om een doekje te halen over een oppervlak dat vergeeld zal blijven. Ooit had ik mijn huis piekfijn op orde, omdat ik er tijd voor had, maar ook omdat ik er tijd voor maakte. Ik kon een gebruikt bord of kopje niet lang op de salontafel of op het aanrecht laten staan. Ik genoot bovendien eindeloos van een stofvrije omgeving waar me niets aan de sokken bleef plakken.

Het is nu alweer een tijdje geleden dat de onderkanten van mijn sokken, zelfs na er een dag op te hebben gelopen, sprankelend wit wisten te blijven. Ik mag al blij zijn als de afwas aan de kant is en dat de wasmand niet meer uitpuilt. Soms baal ik van de laag stof die ik na een tijdje weer tegenkom op de bovenkanten van de deuren en in de moeilijkst te bereiken hoeken van de kamer. Er zijn opofferingen nodig om het leven te kunnen leiden dat je het liefst wilt.

Vliegend brood

Met een baby die graag met stukjes brood met pindakaas gooit en die vers uitgespuugde melk graag heen en weer uitsmeert over de grond is het een extra grote uitdaging om bij te blijven met het huishouden. In deze fase dat ze alles in haar mond stopt, heb ik alles dat binnen haar bereik is het liefst in een steriele staat. Maar ik heb er niet tijd voor om overal iedere dag een doekje overheen te halen. Ons huis is leefbaar, maar wat zou het fijn zijn als ik niet zo nu en dan ergens de schade in hoef te halen in plaats van dat elke taak wekelijks moeiteloos te rouleren is.

Keuzes, keuzes

Het idee van een dagelijks leven met ‘slechts’ de zorg voor de kinderen en het huishouden heeft zo zijn charme. Ook de taken die hieruit voortkomen kunnen gemakkelijk alle tijd in beslag nemen, maar de mooie kant hiervan is dat je je aandacht niet over veel verschillende gebieden van je leven hoeft te verdelen. We zijn een dag gewend die bestaat uit elkaar opvolgende verplichtingen. Op de dagen wanneer zelfs het aantrekken van een BH voelt als een ingeperkte vrijheid, verkies ik nu en dan boven die verplichtingen een moment om te schrijven, om een tijdschrift te lezen of om gedachteloos naar tv te kijken. Waarmee ik de jarenlange traditie van ordelijke huishoudens van vóór mijn tijd zal verbreken. Maar die huishoudens hadden dan weer geen robotstofzuiger die ingesteld om drie uur ‘s nachts zijn werk doet. Een pluspunt voor de tegenwoordige tijd.

Ironisch genoeg heb ik op dit moment uitzicht op mijn vriend die de ramen aan het lappen is. Een goede verdeling van de huishoudelijke taken is heel wat waard. Het beste scenario is om te kunnen kiezen waar je je schaarse tijd aan besteedt. En om ondertussen van een aantrekkelijk uitzicht te kunnen genieten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *