Het eerste jaar van je kindje

Liever borstvoeding

Over het vraagstuk borstvoeding geven te ja of te nee heb ik niet echt hoeven nadenken. Het uitgangspunt was: als het lukt, dan doe ik het. De natuurlijke weg leek me logischerwijs het beste voor moeder en kind. Ik vind het een wonderlijk en intelligent proces: hoe de melkproductie op gang komt zodra je kindje er is en hoe steeds de juiste hoeveelheid in de juiste samenstelling voor de behoeften van jóuw kindje wordt aangemaakt. Het schijnt zelfs dat ochtendmelk verschilt van avondmelk en dat er specifiek voor het geslacht van je kleintje geschikte melk wordt aangemaakt. Moeder Natuur weet dus precies wat ze moet doen!

Voordat Joanna geboren werd, zag ik het geven van borstvoeding als een vanzelfsprekendheid. Ik heb intussen beseft dat borstvoeding kunnen geven een voorrecht is. Ik weet dat er veel moeders zijn die deze keuze niet hebben of voor wie het een te zware weg was om ermee door te gaan. En natuurlijk zijn er ook moeders die zich er niet prettig bij voelen. Ik heb in deze blog geprobeerd in woorden te vatten hoe ik het geven van borstvoeding heb ervaren.

De verwachting

Wat ik een mooie gedachte vind, is dat er door borstvoeding te geven na de zwangerschap nog steeds een verbinding is tussen het lichaam van moeder en dat van haar kind. Moedermelk beschermt het kindje in die eerste kwetsbare tijd. Het geven van borstvoeding is bovendien ontspannend voor beiden en zorgt voor een goede hechting. Het verschijnsel klinkt dan ook boordevol voordelen.

Ik liet het geven van borstvoeding op me afkomen zonder er teveel een voorstelling van te maken. Mijn verwachtingen kwamen neer op met name één gedachte: hoe bijzonder het moest zijn om te ervaren hoe het is om je eigen vlees en bloed te voeden met hetgeen daarvoor bedoeld is. En zoals vrouwen dit sinds het begin van de mensheid hebben gedaan. Daar kun je toch niet anders dan nieuwsgierig naar zijn?

Toen ik Joanna een half uur na de keizersnee eindelijk bij me kreeg, was het eerste wat ze deed drinken aan de borst. Het was een ontroerend en intiem moment waar niets mee te vergelijken is.

Hobbelige start

De praktijk is echter niet één en al rozengeur en maneschijn. Zoals ik bepaalde aspecten van het moederschap lichtelijk heb onderschat, geldt dit ook voor de borstvoeding. De weken die op de geboorte volgden waren pittig. Bij iedere keer dat ik Joanna aanlegde, moest ik door een heftig stekende pijn heen. Ik kon me goed voorstellen dat er vrouwen zijn die op dat moment afhaken met de borstvoeding. Ik vraag me nog steeds af of het een kwestie van wennen was of dat het aanhappen niet ging zoals de bedoeling was. Maar telkens ebde de pijn vrij snel weg en ik wilde vooral niet te snel opgeven. Gelukkig brak op een gegeven moment een fase aan zoals ik me de borstvoeding had voorgesteld: zonder pijn en zonder moeite. Alles leek als vanzelf te gaan.

Melkkoe

Ik genoot van de momenten met Joanna tijdens de borstvoeding. Ik werd rustig van haar. Tijdens een voeding kun je nu eenmaal niet zoveel doen, behalve ‘wachten’ tot dat buikje vol zit. Alles wat je in handen zou willen hebben, ligt vaak net buiten bereik. Gelukkig was mijn vriend zo behulpzaam me overal bij te assisteren tijdens de voedingen. Ik merkte dat de verplichte rustmomenten goed voor me waren.

Tegelijkertijd voelde ik me nu en dan net een melkkoe die moest komen opdraven iedere keer als Joanna zin had in een slokje. Het viel me zwaar om ongeveer acht voedingen per dag te geven. Joanna slaapt pas sinds enkele weken goed door (ze is nu ruim negen maanden); er kwamen dus ook veel nachtvoedingen voor. Het was fijn om haar op die momenten naast me te hebben. Maar omdat mijn vriend helaas geen melk aanmaakte, nam ik de nachtelijke voedingen en daarna de boertjes en het verschonen meestal op me. Ik wilde hem niet onnodig storen in zijn slaap, hoewel hij altijd bereid was om te helpen. Die nachten hakten er behoorlijk in. Naast die nachtelijke onderbrekingen kun je niet een paar uren van huis zijn zonder te kolven. Ik was er dan ook erg op gebrand om mijn kolfset altijd bij me te hebben als ik van huis ging. Er is weinig zo onprettig als een set borsten die op knappen staat. Als borstvoeding gevende vrouw kun je dus niet geheel vrij en onafhankelijk invulling geven aan je dagen. Maar met een baby is die vrijheid toch al voor een groot deel iets van het verleden.

Afbouwen

We besloten Joanna na enkele maanden zo nu en dan een flesje kunstvoeding te geven en het hele borstvoedingsgebeuren wat minder streng te benaderen: het moest wel leuk blijven. Het kon een ware verademing zijn dat er geen beroep op mij(n borsten) gedaan werd. Het streven was een half jaar borstvoeding te geven. Dat is met gemak gelukt door niet teveel vast te houden aan het principe van fulltime borstvoeding geven. Na het eerste half jaar ging Joanna steeds meer over op vast eten. Fruit- en groentehapjes kwamen geleidelijk in de plaats van een aantal borstvoedingen. De verantwoordelijkheid voor de voedingen kwam daarmee steeds minder op mijn schouders terecht.

Het einde van de borstvoeding

Toen ik niet meer hoefde te kolven op het werk en de voedingen naar zo’n twee per dag waren teruggebracht, kon ik alleen nog maar volop genieten van die resterende voedingsmomenten. Het afbouwen bracht steeds meer evenwicht in de dagen; de voedingen waren slechts nog aanvullend.  Het was wel even slikken toen Joanna steeds vaker de borst weigerde, omdat ze liever een flesje had. Daarmee kon ze natuurlijk lekker doordrinken, ik snapte het wel. Maar ik besefte dat elke voeding de laatste kon zijn en het definitieve afscheid van deze fase kwam – met pijn in mijn hart – rap dichterbij. Ik volgde echter Joanna’s behoeften, waarop de borstvoeding met achtenhalve maand ten einde kwam.

Mooie momenten

Ik had niet verwacht dat borstvoeding geven zoveel met me zou doen. Het was niet alleen nuttig, maar het gaf een geheel nieuwe dimensie aan het moederschap. Ik voelde me op en top vrouw en moeder en het was ook erg handig: moedermelk is direct op de juiste temperatuur en je hebt het altijd bij je. Voeden in het openbaar vond ik niet zo’n probleem: dat hoorde er gewoon bij. Joanna kon heerlijk wegdoezelen na de voedingen: haar milkhigh was verreweg de mooiste uitdrukking op haar gezicht. Ook de meest woeste huilbuien bleken oplosbaar door haar even aan te leggen.

Verbondenheid

Ik heb eens gelezen dat er in de beleving van een baby tot de leeftijd van zes maanden geen afgescheidenheid bestaat. In die beleving bestaat er dus geen ‘ik’ en geen moederpersoon. Dit maakt de borstvoeding zo speciaal: je kleintje gaat compleet op in die ervaring van de voeding. Het delen van deze ervaring maakt het voor de borstvoeding gevende vrouw iedere keer weer puur en bijzonder. Als je baby bij je drinkt, is er alleen maar vertrouwen, rust en tevredenheid. Alle onderdelen die borstvoeding zwaar maken, en de nadelen zoals de theezakjes die je er mogelijk aan overhoudt, vallen daarbij in het niet. Joanna lijkt intussen de borstvoedingen alweer te zijn vergeten, maar in mijn geheugen staan ze gegrift.

1 Comment

  1. Ytsje Steen

    Wat prachtich om te lêzen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *