Opgroeien

Lieve, onhandige papa’s

Vandaag schrijf ik over onhandige papa’s die een eerbetoon verdienen. De papa’s die de wereld overhebben voor hun kindjes en het graag goed willen doen, maar die gewoonweg niet (altijd) weten hoe. De papa’s die luiers verkeerdom vastmaken, die hun kindjes ‘verkeerd’ instoppen, die de onmisbare knuffel vergeten zijn in de luiertas te stoppen en die geen verstand hebben van kleurencombinaties. De papa’s waar we zo ontzettend veel van houden, misschien wel juist omdát ze soms een beetje onhandig zijn. Laat ik eens beginnen bij het schetsen van een paar van de voorkomende soorten.

De verschoonfobie-papa

Een aantal jaren geleden kwam ik een filmpje tegen op het wereldwijde web van een reeks mannen die hun eigen kindje kokhalzend aan het verschonen waren. Een paar mannen hielden de zojuist afgekoppelde luier met uitgestrekte arm zo ver mogelijk bij hun neus vandaan. Sommigen knepen hun neus dicht met de ene hand en probeerden het verschonen met de resterende hand voor elkaar te krijgen. Een select groepje mannen vluchtte naar de andere kant van de kamer, om vervolgens te beseffen dat ze dit toch wel aan moesten kunnen, en de sessie daarna dapper af te maken. Het waren mannen die nog net niet van hun stokje gingen, maar toch doorgingen met het verschoonproces om hun bijdrage koste wat kost aan de opvoeding te leveren. Nu zal de ene man een gevoeligere neus hebben dan de andere. Een soortgelijk vrouwenfilmpje heb ik nooit gezien. Wat natuurlijk niet betekent dat er geen vrouwen zijn die bijna over hun nek gaan door een verse babyvlaai. Zelf heb ik dit in ieder geval nooit meegemaakt.

De flauwgevallen papa

Er schijnt ook regelmatig zoiets voor te komen als mannen die in de verloskamer van hun stokje gaan. Uitgezonderd de mannen die gewoonweg niet tegen een bloederig aangezicht kunnen, moet voor de overige mannen de gebeurtenis te aangrijpend zijn geweest om te aanschouwen. Of hij moet hebben beseft dat zijn vrouw (van onderen) nooit meer hetzelfde zou zijn. Ondanks het leed wat wij vrouwen, met ons eigen leed, onze mannen aandoen, staan (of liggen) ze daar toch maar even. Ze trotseren hun angsten en walgingen en offeren zich op voor het ouderschap, om een goede papa te zijn.

De modieuze misser-papa

Wat vaker voor lijkt te komen is de papa die het vooral belangrijk vindt dát zijn kindje gekleed is, in plaats van waarín het gekleed is. Zo komen we bijvoorbeeld gedragen jurkjes tegen die de knoopjes aan de voorkant hebben zitten, terwijl de fabrikant die knoopjes op de rug voor ogen had. De praktisch ingestelde man heeft daarentegen wel twee goede punten: aan de voorkant zijn ze gemakkelijker los en vast te knopen, en heeft kindlief er geen last van bij de rugligging. Er blijft echter iets niet helemaal kloppen aan het plaatje. Ook tuinbroekjes maken deel uit van de categorie ‘verraderlijk’ en komen in de praktijk verkeerdom gedragen voor. Meestal betreft deze categorie dan ook per abuis omgedraaide kleertjes. Een paar andere voorbeelden zijn mouwtjes die niet opgerold zijn, rokjes die ontbreken bij maillotjes en vloekende kleuren die als kledingsetje gekozen zijn. Hierbij maakt het feit dat het kindje zich heel de dag tussen leeftijdsgenootjes zal begeven niet per se dat de man daardoor extra aandacht zal besteden aan het voorkómen van gênante situaties. Zij zien zo’n situatie namelijk niet zo snel als gênant. Baby’tje vindt ondertussen alles best. Zolang kleding lekker warm is, niet knelt en er niemand door het kledingstuk wordt opgeslokt, is het dan ook eigenlijk helemaal niet erg. Het is juist zo aandoenlijk, dat papa er iets van heeft gemaakt of van heeft geprobeerd te maken. En dat hij ons mama’s leert dat andere dingen belangrijker zijn dan een piekfijn welgekleed kindje.

De papa met twee linkerhanden

Mannen zijn ten opzichte van vrouwen veelal van de grovere dingen in het leven: ze houden meestal niet van gepriegel en kunnen ongeduldig zijn. Ze doen dingen niet graag via een om- of zijweg en kunnen van aanpakken houden. Een man met een grove aanpak kan levens redden, maar kan tegelijkertijd eindigen in totale frustratie wanneer hij de baby probeert vast te gespen in de riempjes van de buggy. Met twee grote mannenhanden kan veel werk worden verzet, maar die twee grote handen kunnen ook veel schade aanrichten. Is de papa een kei in struikelen of de tenen stoten, het laten vallen van een bord en/of bestek en het laten slingeren van allerlei grove of puntige voorwerpen zoals schroevendraaiers, dan mag je hopen dat het om een situatie gaat waar de kleine niet bij betrokken is. Hoe vaak een papa met twee linkerhanden ten opzichte van een mama met twee linkerhanden voorkomt weet ik niet. Sommige papa’s kunnen zowel handig als onhandig zijn, afhankelijk van de situatie. Hoe dan ook is dit het soort onhandige papa’s dat het minst aandoenlijk is, als je ‘t mij vraagt.

De liefste papa

Ben of ken jij een onhandige papa? Wees dan blij met jezelf of met die ander, want papa doet het goed: hij is er, hij is zichzelf in de opvoeding en hij doet zijn best. Wij mama’s hebben ze nodig, die rotsen in de branding die ons gewoonlijk met beide voeten op de grond weten te houden, maar die wel eens afwijken van hoe mama ’t zelf zou doen en die wel eens bezwijken onder al dat overweldigende wat samengaat met het (beginnend) ouderschap.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *