Zwangerschap

Moeders en dochters

Er lijken veel vrouwen te bestaan die dromen van de dag dat ze hun kindje in een jurkje mogen hijsen, staartjes in de haren mogen maken en roze glitterende eenhoornknuffels mogen aanschaffen voor hun kleintje. Ze dromen van een toekomst waarin het inmiddels opgegroeide nageslacht gezellig mee gaat shoppen en waarin er waardevolle gesprekken worden gevoerd over ongesteld worden, de eerste BH en make-up. Een toekomst waarin kindlief bij mama komt uithuilen over een emotioneel onbereikbare liefde. Natuurlijk is het mogelijk om (bijna) al deze dingen te doen met de mannelijke kindvariant. En het is geen vaststaand gegeven dat ieder meisje naar typische meisjesdingen toetrekt. Toch is het als een (geheime) fantasie voor veel vrouwen om een dochter te krijgen, met wie ze haar vrouw-zijn kan delen.

Le moment suprême

Bij mijn vriend zat ik eerder al eens te grappen over het feit dat hij de enige man in huis was; met twee poezen en af en toe een vrouwelijke logeerhond vormden wij vrouwen een sterke meerderheid. Toen ik pril zwanger was, waren we het gelukkig unaniem eens over de bekendmaking van het geslacht. Ik was vijftien weken zwanger bij Het Moment van de geslachtsbepaling. Ik lag op de stoel, met de bekende gladde smurrie op mijn buik voor de echo, in grote spanning de bevindingen van de gynaecoloog af te wachten. Ze nam gelukkig uitgebreid de tijd om de belangrijkste onderdeeltjes van de baby te bekijken en toe te lichten. Ondertussen bouwde de spanning zich op en kreeg ik de helft van haar woorden niet mee. Ik merkte aan haar manier van praten dat ze al jaren ervaring moest hebben in haar vakgebied. Ook als er slecht nieuws zou zijn, had ze ons hoogstwaarschijnlijk op dezelfde neutrale, informerende, maar vriendelijke manier toegesproken. Ze vroeg ons of we wilden weten wat het geslacht van het kindje was, nu het er perfect bij lag om hier een zekere uitspraak over te kunnen doen. Mijn hartslag steeg nog verder dan het inmiddels verhoogde tempo. Dit moment zou me mijn leven lang bijblijven, bedacht ik me. Hiermee zou duidelijk worden of er een roze of blauwe fase zou gaan aanbreken. En hoe de toekomst eruit zou gaan zien. Ik vind een genderneutrale houding bewonderenswaardig, maar ik keek erg uit naar de mogelijkheden die samengingen met het krijgen van een dochter. En dat terwijl ik zelf nooit een meisjesmeisje ben geweest.

“Het is vrij duidelijk een meisje. Maar ga er nog maar niet voor honderd procent vanuit: ik zou je aanraden nog geen roze kleertjes te kopen.”

De gynaecoloog vroeg me wat voor geslacht ik vermoedde, terwijl ze op de echo had ingezoomd. Er waren een paar streepjes te zien. Het lukte me niet om de kronkels op het scherm goed te kunnen plaatsen in het geheel van een mini-mensje. Mijn eerste gedachte was: een uitsteeksel zal wel een piemeltje zijn, terwijl dit tegelijkertijd vast teveel voor de hand zou liggen: het moest het omgekeerde zijn van wat ik vermoedde. Toch vroeg ik twijfelachtig: “Het is zeker een jongetje?” En ik dacht terug aan de momenten waarop ik steeds een beeld van een meisje voor me had gezien. Het was nooit in me opgekomen dat het een jongetje zou kunnen zijn. Ook hadden mijn vriend en ik al een meisjesnaam uitgekozen. De keuze voor een jongensnaam bleek een stuk moeilijker. Ik nam me voor eerst die geslachtsbepalende echo te ondergaan en daarna eventueel de namenzoektocht voort te zetten. “Nee”, zei de gynaecoloog. “Het is vrij duidelijk een meisje. Maar ga er nog maar niet voor honderd procent vanuit: ik zou je aanraden nog geen roze kleertjes te kopen.”

Een stiekeme voorkeur

Mijn hart maakte een sprongetje en ik keek vlug naar mijn vriend om zijn gedachten te peilen. Hij had eerder al aangegeven dat het hem echt niet uitmaakte of hij vader werd van een zoon of een dochter. Ik dacht dat áls er een eventuele stiekeme voorkeur voor een jongen bij hem aanwezig zou zijn, die op dit moment wel zou leiden tot een bedenkelijke blik. Maar deze bleef uit; hij was oprecht blij met het nieuws. Ergens kon ik niet geloven dat hij geen (lichte) voorkeur had. Dat ik eigenlijk wel opgelucht was dat het een meisje bleek te zijn, voelde hierdoor misplaatst: het uitgangspunt was immers een gezond en compleet kindje. Maar dit foute gevoel ebde al snel weg. Je raadt het al: de weken na de echo stapelden de lieve rokjes en roze getinte kleertjes zich steeds verder op. En ik heb van iedere stap genoten.

Zo moeder, zo dochter?

Vrouwen hebben – meer dan mannen, als gevolg van de verschillende hormoonhuishouding – een rijke emotie- en gevoelswereld. Het algemene beeld van de vrouw is doorgaans zacht, inlevend en zorgzaam. Vrouwen kunnen een half uur bezig zijn met hun uiterlijk voor een uitstapje naar de supermarkt. Omdat ze het fijn vinden om zich mooi en verzorgd te voelen. Daar praten ze dan ook graag over met andere vrouwen. Ze kunnen sowieso veel praten. Zoals vrouwen onder elkaar dat kunnen. En zoals moeders en dochters dat, als vrouwen, kunnen. Een moeder kan een vrouw zijn die de ultieme combinatie is van gevoeligheid, warmte en een eindeloze zorgzaamheid. Iets dat ze graag ooit zou willen doorgeven aan haar eigen dochter. Het idee dat dochters ook verschrikkelijke krengen kunnen zijn, net als hun moeders overigens, komt dan weer niet op bij de moeders die zo graag de ervaring van een dochter willen. Een aanvullende reden voor het verlangen naar een dochter is de mogelijkheid van een sterke vader-dochterband, die iedere vrouw doet smelten: een man die man enough is om zijn gevoelige kant te tonen bij zijn dochter. Omdat hij de wereld voor haar overheeft.

Niets te kiezen

Nog iedere dag ben ik blij met mijn dochter. Niet zozeer meer vanwege het feit dat ze een meisje is. Nu ze er is, is ze niet meer ‘een geslacht’, maar vooral een mooi mensje met een prachtig karaktertje. Nu heerst er een groeiende nieuwsgierigheid naar een mannelijke versie, die een nieuw licht weet te werpen op het ouderschap. De misvatting is echter dat we denken recht te hebben op een kind, dat bovendien in ieder opzicht perfect is, en bij voorkeur een jongen of een meisje is. In een tijd dat er zoveel te krijgen en te kiezen is, worden we des te meer met de neus gedrukt op het feit dat de dingen die ertoe doen in het leven gewoonweg niet te kiezen zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *