Het eerste jaar van je kindje

De zombiefase

Wat is het toch fijn om te kunnen doen wat je wilt, wanneer je dat wilt en daar ook daadwerkelijk energie voor te hebben. Helaas weet je pas wat je mist, als het weg is. Tijdens het eerste jaar van je kind kun je jezelf best even tegenkomen.

Beetje onderschat

Toen ik in verwachting raakte, had ik eigenlijk geen idee wat me stond te wachten. Er was alleen de gedachte dat er een kindje geboren zou worden, en dat dit kindje een romantisch voortbrengsel zou zijn van de liefde tussen mij en mijn partner. Ik was zonder twijfel bereid om mijn vrijheid hiervoor op te offeren. Want hoezo ‘opoffering’ als je er zoiets moois voor terugkrijgt? Hoewel ik wel een en ander had gehoord over de rigoureuze verandering van het leven en de zwaarte ervan, was ik niet bedacht op hoe vergaand de gevolgen van een baby in huis zouden zijn. Mijn nieuwsgierigheid overstemde namelijk elke zinnige, rationele gedachte over het ouderschap. Bovendien beschouwde ik mezelf en mijn partner als best flexibel van karakter. Met een langdurige verbouwing en beiden een baan hadden we onze handen al aardig vol. Maar ik was 32 en het idee om een gezin te stichten begon steeds meer te lonken. Vervolgens hoorde ik de treffende opmerking: er zijn altijd wel redenen te bedenken waarom dit niet het juiste moment is om aan kinderen te beginnen. Daarmee begon het avontuur. En zat ik op een gegeven moment eens huilend van wanhoop naast de wieg. Ik was doodop. Van andere nieuwe moeders kreeg ik te horen dat ik van tevoren had kunnen weten waar ik aan was begonnen. Vrij gevoelloos, als je ’t mij vraagt. Van elke moeder verwacht je warmte en medeleven. Het wemelt echter van de momzilla’s. Maar nee, ik blijf erbij: pas als het kindje er is, weet je wat het inhoudt.

De Ontvouwing

Wat was het heerlijk om haar na een gedrocht van een bevalling in mijn armen te hebben, dat in elkaar gevouwen prutje mens… Zodra de ontvouwing begon, begon ook ons nieuwe leven als papa en mama. Van een relatief onbezorgd leven hadden we van de een op de andere dag samen de verantwoordelijkheid voor ons lieve prutje. Iedere dag begon met een schreeuw en een traan, en eindigde meestal ook zo. Lachjes waren er nog niet en haar hulpeloosheid zorgde ervoor dat we praktisch geen seconde van haar zijde konden wijken. Mijn geest schreeuwde intussen om rust en tijd om op te laden. Maar pauzes kwamen er niet. Vijf minuten douchen werd een heilige ceremonie, waarbij er geen beroep op mij kon worden gedaan. Borstvoedingen vonden het eerste half jaar om de twee à drie uren plaats, en ook in de nachten bleef het nog lang lopendebandwerk. Hoewel ik alleen maar naar dat snoetje hoefde te kijken voor een intens gevoel van geluk, was het voorzien in haar behoeften even intens.

Voorbij vermoeidheid; de zombiefase

Gelukkig weet de wonderlijkheid van het nieuwe mensje de vermoeidheid meestal te overstijgen. De vermoeidheid kan echter de overhand nemen. Ik heb geleerd over de verscheidene niveaus van vermoeidheid, die dieper kunnen gaan dan ik ooit had gedacht. En ik verbaas me nog regelmatig over mijn eigen functioneren in één van de verste vermoeidheidsstadia. De zombiefase werd een nieuw begrip: praktisch in bewusteloze staat toch alle nodige dingen prima kunnen uitvoeren. Naast de oerdrift tijdens de bevalling moet er ook zeker een oerdrift bestaan om ons door de zware momenten van het eerste jaar te loodsen.

Hetgeen me uitput, is tegelijk mijn grootste drijfkracht. Joanna is vandaag op twee dagen na 7 maanden oud. Een heel eind op weg in het eerste tropenjaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *