Het eerste jaar van je kindje

Laten huilen – Het Taboe

Onze kraamhulp was er heel duidelijk in: een pasgeboren baby kun je niet verwennen. Met andere woorden: wanneer een baby van enkele weken oud begint te huilen, moet je zonder uitzondering in actie komen. Wanneer het kindje huilt, is er namelijk altijd een behoefte waarin vervuld moet worden.

Babytaal begrijpen

Voor verse ouders van een eerste kindje is in het begin elk huiltje gewoon één van de vele. In de loop der weken begin je echter de verschillende behoeften van je kindje te koppelen aan de bijbehorende huil. Met behulp van de Dunstan babytaal werd ons in de kraamweek haarfijn uitgelegd dat er daadwerkelijk een universele babytaal bestaat, nu elk nieuw mensje instinctief gebruik maakt van dezelfde soort klanken om zich uit te drukken. Nimmer van gehoord… maar inderdaad: wij ontdekten met name de ‘neh’-klank, die ons meisje veelvuldig naar ons toe wierp. Dunstan-vertaling: honger! Na het vullen van het lege maagje was er dan ook een oorstrelende stilte op te merken, een teken voor ons dat we juist hadden gehandeld naar de vraag van onze dochter. In de loop van de weken en uiteindelijk maanden, merkten wij op wat voor uitgebreide variatie er bestaat in huiltjes (en sirenes) en er ontstond een mooi automatisme om op de juiste, bijpassende wijze te handelen naar deze functionele geluiden. Het viel mij op dat het lawaai van andere baby’s ineens heel vreemd klonk. Alsof mijn instinct mij vertelde dat ik die baby’s links mocht laten liggen; daar werd al voor gezorgd.

De functie van huilen

Mijn vriend en ik waren op een gegeven moment compleet ingespeeld op onze eigen creatie, die ons dagelijks een uitgebreid palet van klanken voorschotelde, tot in de nachtelijke uren. De krampjes waren het ergst, die gingen absoluut door merg en been. Moeten toekijken hoe je kindje in dit kwetsbare stadium van het leven aan het lijden is, maar dit lijden niet kunnen wegnemen. Haar troosten en een warm kersenpitzakje op haar buikje leggen waren de enige manieren om iets voor haar te kunnen betekenen. Het palet van geluiden deed me beseffen dat ze het niet deed om ons dwars te zitten – hoewel het me niet iedere keer lukte enige irritatie of frustratie de kop in te drukken – maar puur om iets voor elkaar te krijgen. Een hulpeloos wezentje overleeft slechts door de stem te gebruiken. En wat voor één. Een onbewust instinct zorgt ervoor dat het onmogelijk voelt om het te negeren, wat volgens onze kraamhulp dus ook zeker niet verstandig zou zijn.  

“Wat was het gezellig hè, met zijn allen in het grote bed.”

Met haar leeftijd van 7 maanden waren we terug bij af. Toen ze net een maandje ’s nachts redelijk had doorgeslapen, riep ze ons ineens tot wel zes keer per nacht dringend toe vanuit het ledikant. Hierop vloog degene die aan de beurt was onmiddellijk naar haar toe. U roept, wij draaien. Na enkele weken met gebroken nachten kwam de nacht dat er net een verschoonsessie had plaatsgevonden en ze het vervolgens op een brullen zette bij het terugleggen in haar bedje. Wij gingen op onze vingers een voor een de behoeften na waarin mogelijk nog niet was voorzien. De keel die ze opzette, ontsteeg alle opties van het Dunstan-handboek. Het was ons een raadsel. Ten einde raad legde mijn vriend haar naast me neer voor een slokje aan de borst, wat voorheen meestal uitkomst bood tegen allerlei soorten huilbuien. Maar eenmaal naast mama liggend toonde ze daar weinig interesse in. Ze keek lachend en klaarwakker naar papa; wat was het gezellig hè, met zijn allen in het grote bed om 3:00 uur in de ochtend. Tijd om te spelen!

Tough love

En toen ging er bij ons een knop om. Voor het eerst sloten we de deur van haar kamertje terwijl mevrouw vervolgens tien minuten lag te tieren. Om daarna als een roosje in slaap te vallen en de hele nacht door te trekken. Tough love, voor ons een nieuw begrip. Wij wisten genoeg: de opvoeding is begonnen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *