Zwangerschap

Zwanger met diabetes

Godzijdank heb ik nooit een fobie gehad voor naalden. Toch werd mijn leven opgeschrikt door een gebeurtenis waarna ik zo’n tien naalden per dag in mijn buik zou moeten steken om te overleven. Ik heb al mijn moed verzameld om ondanks mijn diabetes een zwangerschap aan te durven.

Simpele vingerprik; type 1

Op 22 augustus 2014 was mijn diagnose een feit: voortaan was ik patiënte met type 1 diabetes. De zomer daarvoor had ik al opgemerkt dat ik de ondertiteling op tv een beetje dubbel zag, en reclameteksten op posters niet meer scherp kon krijgen. Er waren maar enkele weken nodig voor mijn zicht om zodanig te verslechteren. Ik voelde me verder niet zo fit en ik viel rap af zonder aanwijsbare reden. Na de zomer werden de werkdagen voor mijn gevoel steeds langer en dat doffe gevoel in mijn hoofd bleef maar doorzeuren. Toen ik ook nog eens een onstilbare dorst kreeg, terwijl dorst hebben me over het algemeen vreemd was, belde ik de huisarts. De doktersassistente deed een simpele vingerprik en liep daarna vlot de kamer uit. Ze moest even iets bespreken met de dokter. Natuurlijk weet je in zo’n situatie dat er slecht nieuws is, zonder dat er nog een woord over uitgesproken was. Vanwege de zwaarte van de boodschap was het de dokter die me één op één vertelde dat ik zonder twijfel diabetes mellitus had, en ik kreeg direct een paar folders in mijn handen gedrukt. Ik had geen idee wat me te wachten stond. In het ziekenhuis stonden ze me op de spoedeisende hulp al op te wachten: er werden allerlei testen gedaan, waarna ik een afspraak had met een diabetesverpleegkundige.

Spuiten en prikken

De vraag volgde of ik naar huis wilde en direct zelf insuline wilde spuiten, of dat ik in het ziekenhuis wilde blijven zodat ik daar onder begeleiding van het ziekenhuispersoneel kon oefenen. Mijn hoofd tolde en ik voelde me afwezig. Het was teveel om in me op te nemen. Ik had op dat moment ook nog steeds te hoge suikers. Die moesten geleidelijk naar beneden worden gebracht. Ik had er al een tijdje mee rondgelopen zonder dat ik wist hoe hoge suikers voelden. Deze vorm van diabetes type 1 wordt LADA genoemd, een variant die zich geleidelijk ontwikkelt. Ik antwoordde de diabetesverpleegkundige dat ik naar huis wilde, en ik vroeg haar de naald van de insulinepen een keer in mijn buik te steken, zodat ik wist hoe het voelde.

Op zoek naar de balans

Het inbrengen van een naald bleek nog een van de makkelijkste gevolgen van de diagnose. Zodra het spuiten van insuline begon, volgde een leven van hypo’s en hypers: lage en hoge bloedsuikers die iedere dag voorkomen. Ik moest dit maar in mijn leven zien in te passen. ’s Nachts was ik bang in mijn slaap een hypo te krijgen en weg te zakken, ik at bijna niets en ik durfde de eerste weken niet mijn huis uit te gaan. Altijd lag een hypo op de loer, en behalve Dextro in te nemen had ik nog geen idee hoe ik hiermee om moest gaan. Per persoon verschilt hoe een hypo en hoe een hyper wordt ervaren. Een hypo zorgt ervoor dat je je afwezig en licht in je hoofd kunt voelen tot het punt dat je het bewustzijn kunt verliezen. En dan wordt het gevaarlijk: zonder suiker in te nemen kun je vervolgens in coma raken. Een hyper vind ik zelf minder goed te definiëren en soms merk ik een hoge waarde niet eens op. Ik krijg er een dof, vervelend gevoel van in mijn hoofd dat lang aanhoudt. Door insuline te spuiten en in beweging te komen, zakken de suikers meestal weer naar een acceptabele waarde.

Life happens

Langzaam kwam bij mij het besef dat het niet mogelijk is om de suikers perfect na te bootsen van iemand zonder diabetes. Je leert om koolhydraten te tellen om zo goed mogelijk in te spelen op hoeveel je suikers stijgen per gram koolhydraten. Niet alleen wat je eet heeft direct invloed op je bloedsuikers: spanning, ontspanning, activiteit, hormonen en alle andere factoren die bij het leven horen hebben effect. In feite moet je de briljante functie van een insuline producerende alvleesklier overnemen. Hoewel de hedendaagse technologie vele mogelijkheden biedt om meer inzicht te krijgen in je suikers en er daardoor beter op in te kunnen spelen, blijft het een puzzel die niet op te lossen is. Het is een dagelijkse strijd waarvan je het uiteindelijk altijd verliest, met alle frustraties van dien. Met ’je best doen’ kom je een heel eind, maar het zal nooit tippen aan een gezond functionerend lijf. Na veel loslaten en accepteren kreeg diabetes type 1 een plekje in mijn leven. En daarna ontmoette ik mijn vriend.

Groen licht

Ondanks het feit dat ik diabeet was, vormde zich een serieuze kinderwens. Ik wist dat ik niet een ‘normale’ zwangerschap zou hebben als ik in verwachting zou raken en dat in een relatief klein aantal gevallen een kindje de ziekte zelfs kan overerven. Toch zijn we er vol vertrouwen voor gegaan. In juni 2018 raakte ik in verwachting. Van tevoren was hier al een heel voorbereidingstraject aan vooraf gegaan: het ziekenhuis werkt met advies geven op basis van een ‘groen licht’-systeem. Groen licht voor een zwangerschap krijg je zodra je goede gemiddelde bloedsuikers hebt. Gelukkig kreeg ik al snel positief advies. Wat mijn suikers aangaat ben ik vanaf het begin een perfectionist geweest. Toch blijft een zwangerschap met diabetes type 1 een risicozwangerschap waarvoor een intensief traject gevolgd moet worden in het ziekenhuis. Een team van een diabetesverpleegkundige, een internist, een oogarts, een diëtist, verloskundigen en gynaecologen houdt een strakke controle op de zwangerschap. Ik voelde me hierdoor veilig en ondersteund, en we hadden geluk dat ons kindje mooi volgens de curve groeide en er geen afwijkingen te zien waren op de echo’s die veelvuldig werden gemaakt.

Zwangerschapsdiabetes

Sommige vrouwen ontwikkelen tijdens hun zwangerschap diabetes, ook wel zwangerschapsdiabetes genoemd. Er zijn fasen in de zwangerschap dat er zoveel insuline nodig is dat het lichaam de productie daarvan niet meer bij kan houden. Daardoor stijgen de bloedsuikerwaarden, die net zo goed effect hebben op je kindje en op de zwangerschap als bij diabetes type 1. Iemand met zwangerschapsdiabetes hoeft niet altijd insuline te spuiten, maar krijgt ook wel het advies om koolhydraten beperkt in te nemen. Op deze manier kan het lichaam de suikers soms zelf nog goed verwerken. Gewoonlijk trekt zwangerschapsdiabetes vanzelf weg na de bevalling. Na enkele dagen kun je weer eten wat je wilt, al kan zwangerschapsdiabetes in enkele gevallen een voorbode zijn voor diabetes type 1.

Risicozwangerschap

Vanwege wisselende suikers kan een kindje te groot groeien in de buik, waardoor er risico bestaat op problemen voor jou of je kindje tijdens de zwangerschap of de bevalling. Of slechte suikers een miskraam kunnen veroorzaken is volgens mij niet vastgesteld, maar bij de aanleg van het kindje in de eerste weken van de zwangerschap moet je extra gebrand zijn op strakke suikers. Terwijl je hormonen de hele zwangerschap door alle kanten op vliegen en de suikers als gevolg hiervan onvoorspelbaar kunnen zijn. Je kunt op zijn minst zeggen dat een zwangerschap met diabetes een uitdaging is. Ik kan niet zeggen dat ik een onbezorgde zwangerschap heb gehad. Telkens als je bloedsuiker de verkeerde kant op gaat, kun je het gevoel hebben dat je kindje er onder te lijden heeft. En dit kan vervolgens een schuldgevoel opleveren tegenover jezelf. De opluchting was extra groot toen Joanna geboren was, en er geen directe verbinding meer was tussen haar en mijn lichaam.  

Als je mij vraagt of ik het allemaal nog eens zou willen doorstaan, zou ik volmondig ja zeggen. Ik zou er absoluut tegenop zien. Maar wat heb ik tegelijkertijd genoten van elke wonderlijke fase van de zwangerschap en wat geniet ik iedere dag van het moois dat er uit voortgekomen is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *