Zwangerschap

Waarom we aan kinderen beginnen

Het is een engeltje, zoals ze daar ligt. De oogjes dicht, de handjes naast haar hoofdje omhoog. Vredig gaat haar buikje op en neer, net als dat haar mondje steeds een beetje openvalt iedere keer dat ze inademt. Ik neem de tijd om naar haar te kijken, en ik vraag me af wanneer ik er voor het laatst zo ontspannen bij lag als zij nu doet.

De tegens

Waarom willen mensen eigenlijk kinderen? Er zijn genoeg redenen te bedenken om er nooit aan te beginnen. Ze kunnen je de oren van je hoofd schreeuwen totdat je je grenzen bereikt hebt. Het geld loopt je vanzelf uit de broekzakken en je vraagt je continu af hoe het kan dat de dagen alsmaar korter worden. Je moet er maar niet aan denken hoeveel luiers vervangen moeten worden totdat ze zelfstandig naar de wc kunnen, net als het aantal vieze kontjes die een poetsbeurt nodig hebben. Van je nachtrust blijft helemaal niets over. Uitslapen wordt een begrip van het verleden, van je onbezorgde leven dat van het ene op het andere moment zo ver weg lijkt. Na een lange werkdag begint de werkdag thuis. Was je altijd in control, met een netjes opgeruimd huis met de boeken en dvd’s op alfabetische volgorde, raak dan maar snel gewend aan onverwachte situaties en een ontploffing van vieze kleding en ondergekwijld speelgoed. Haal het maar niet in je hoofd om nieuwe kleding of een nieuwe bank te kopen. Alles wordt optimaal gebruikt. Op de slechtere dagen maak je meerdere doorgelekte luiers mee, en kan de wasmachine er bijna niet tegenaan draaien. De angstige gedachte dat de luier zal overstromen terwijl de kleine bij je op schoot zit, zou wel eens waarheid kunnen zijn. En zo gaat het dag in, dag uit, net als ik nog wel even door kan gaan met het belichten van de schaduwzijde van het ouderschap.

Instinct tot voortplanting

Evolutionair gezien is het zo klaar als een klontje, dat we over de bovenstaande dingen niet teveel nadenken, en tegen alle logica in toch aan kinderen willen beginnen. We moeten onze soort in stand houden, en stiekem ben je ook verschrikkelijk nieuwsgierig hoe een schattige combinatie van jou en je partner eruit zou zien. En een tweede. En misschien nog een derde, als je partner geen stokje steekt voor een beslissing die gebaseerd is op jouw irrationele hormonen. Voor die schattige combinatie heb je negen maanden afzien, gevolgd door een klapper van een bevalling, best wel over. Daar had je van tevoren nog niet zo over nagedacht. En ook niet over het feit dat kinderen je nooit en te nimmer met rust laten, ook niet terwijl je op de wc zit, en over het feit dat ze van de peuterpuberteit gauw genoeg overgaan naar de ‘echte’ puberteit. En dan moet je ze uiteindelijk ook nog laten uitvliegen. Net wanneer het begon te wennen dat ze altijd bij je in de buurt waren, dat je je daar eigenlijk aan bent gaan hechten. Het houdt wat in.

Voorbij de evolutie?

Zelf denk ik dat er meer speelt dan puur de wil van de mens om zich voort te planten. Kinderen leren niet alleen veel van ons als ‘volwassenen’, wij leren net zoveel van hen. In je leven heb je de kans om, door de ogen van je kinderen, het leven vanaf het allereerste moment opnieuw te beleven. Zoals je jezelf groter hebt zien worden, krijg je de kans om je kinderen te zien (op)groeien. Het leven in al haar wonderlijkheid mag je zien ontvouwen per stapje, per fase, in de tijd die daarvoor nodig is. Het is een spiegeling van jezelf in je kinderen, wat een diepe liefde aanwakkert, maar wat tegelijk voor een confrontatie met jezelf zorgt. Zo kun je, door je kindje dat diep in slaap is, je ineens realiseren dat je je al tijden niet écht ontspannen hebt gevoeld. En dat je jezelf misschien een beetje bent verloren in de alledaagse ‘moetjes’ en beslommeringen. En dat je de teugels best eens wat mag laten vieren. De jongste mensen inspireren ons, boven al het andere, om onszelf te blijven. De kleinsten kunnen immers niet anders. Je bent namelijk veruit het leukst, en het kost de minste moeite wanneer je gewoon lekker jezelf blijft. Kinderen leren ons dus eigenlijk aan de ene kant om te herkennen wat níet echt is om ons heen, en aan de andere kant om te waarderen wat echt is.

Ons meisje wordt wakker en neemt drie minuten lang de tijd om zich in alle richtingen uit te rekken. Ze laat zonder schaamte een harde scheet… en lacht dan vanuit haar tenen, omdat mama er is. Of gewoon omdat ze wakker mocht worden. Ik geef haar een dikke kus en lach ook. Ik ben zo blij met haar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *